( التهذيب ) از ابو بصير نقل مىكند : از امام صادق ( ع ) در بارهء آيه وَ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ [ 1 ] سؤال كردم ، آن حضرت فرمود : چريدن گوسفندان متهم در هنگام شب بود ، و صاحب كشت هنگام روز از كشتزار خود مراقبت مىكرد و بر صاحب گوسفندان واجب بود كه از گوسفندان خود هنگام شب حراست كند تا وارد كشتزار مردم نشوند ، داود ( ع ) در اين باره حكم نمود تا گوسفندان به عنوان خسارت به صاحب كشتزار بخشيده شوند ، امّا سليمان ( ع ) حكم نمود كه منافع آن گوسفندان ( شير ، پشم و . . . ) در طول يك سال به صاحب كشتزار تعلّق گيرد . و نيز آن حضرت ( ع ) فرمود : حكم داود بر اساس حكم پيامبران پيشين بود ، امّا حكم سليمان حكم جديدى بود كه خداوند به او الهام نمود و اين سنّت از آن پس در ميان انبياء ديگر رايج شد و به همين دليل خداوند متعال فرمود : وَ كُلًّا آتَيْنا حُكْماً وَ عِلْماً [ 2 ] يعنى حكم هر دو مطابق حكم الهى و تعليم او بود . تفسير ( على بن ابراهيم ) از ابو بصير از امام صادق ( ع ) نقل مىكند : در ميان بنى اسرائيل مردى بود كه مزرعه‌اى داشت و گوسفندان همسايه‌اش شبانه در كشتزار او چريده و به آن خسارت وارد كرده بودند ، پس صاحب كشتزار به نزد داود ( ع ) آمد و از صاحب گوسفندان شكايت نمود ، امّا داود ( ع ) آنها را به سليمان ( ع ) ارجاع داد و سليمان فرمود : اگر گوسفندان ريشه و ميوهء زراعت را از اصل ساقط كرده باشند ، بر صاحب گوسفندان واجب است ، گوسفندان و منافع آنها را كلا به صاحب كشت تفويض كند و اگر گوسفندان فقط ميوه و ساقهء كشت را خورده‌اند و ريشهء آن باقيست بايد صاحب گوسفندان برّه‌ها و شير و پشم گوسفندان را به صاحب كشت بدهد و حكم داود نيز همين بود ، امّا داود مىخواست بنى اسرائيل به علم و درايت سليمان آگاه شده و بدانند كه سليمان حجّت خدا و وصىّ داود بعد از اوست و گر نه حكم آن دو يكسان بود همچنان كه فرمود : كُنَّا لِحُكْمِهِمْ شاهِدِينَ [ 3 ] . ( الكافى ) از معاوية بن عمّار از امام صادق ( ع ) نقل مىكند كه فرمود : امامت

--> [ 1 ] سوره انبياء ، آيه 78 . [ 2 ] سوره انبياء ، آيه 79 . [ 3 ] سوره انبياء ، آيه 78 .